Św. Eugeniusz de Mazenod, OMI (1782-1861) Św. Eugeniusz de Mazenod był postacią wybitną. Papież Jan Paweł II nazwał go patronem nowej ewangelizacji, człowiekiem adwentu, który przygotował nadejście naszych czasów oraz przybliżył przyjście Królestwa Bożego. Relikwiarz z relikwiami św. Eugeniusza Jan Paweł II ustawił na biurku w swoim pokoju, w którym pracował. Biskup Marsylii i Założyciel Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej urodził się w Aix-en-Provence, na południu Francji, w 1782 roku. Chociaż pochodził z rodziny szlacheckiej, nie miał bynajmniej beztroskiego dzieciństwa. Jako dziecko z powodu wybuchu Rewolucji Francuskiej w 1791 roku został zmuszony, wraz z rodzicami, do opuszczenia Francji. Przez 11 lat tułał się po terenie dzisiejszych Włoch. Tam też w czasie pobytu w Wenecji spotyka ks. Bartolo Zinelli. Zaczyna rodzić się pragnienie zostania kapłanem. Jednak później, w wyniku rzucenia się w wir życia towarzyskiego, zapomina o tym wezwaniu, które jednak nadal jest obecne w jego sercu. W 1802 roku powrócił do Francji, gdzie też w pewien Wielki Piątek, przed wizerunkiem Chrystusa ukrzyżowanego, przeżył swoje radykalne nawrócenie. Jego konsekwencją było odkrycie w sobie powołania kapłańskiego i całkowite poświęcenie się przez resztę życia Bogu. W wieku 26 lat wstępuje do seminarium św. Sulpicjusza w Paryżu. W roku 1811 otrzymuje święcenia kapłańskie. Jednak rezygnuje z pracy parafialnej i z proponowanego mu stanowiska wikariusza generalnego. Zajmował się najbardziej ubogimi, ofiarami Rewolucji Francuskiej, m.in. opuszczonymi dziećmi, zakłada Stowarzyszenie Młodzieżą, służącymi, robotnikami, a także jeńcami austriackimi. Ta ostatnia posługa nie zakończyła się niemal śmiercią. Zaś mieszkańcom miast i wsi prowansalskich głosi Ewangelię, używając dialektu prowansalskiego a nie języka francuskiego, który dla tych biednych ludzi był nie zrozumiały. Ludzie bardzo garnęli się do niego. Ta szeroka działalność i poświęcenie się dla ubogich spowodowała wielką niechęć zarówno szlachty, z której się wywodził, jak i wielu okolicznych kapłanów. Następnie, widząc że sam nie jest w stanie prowadzić tak wielkiego dzieła odnowy, zebrawszy kapłanów gorliwych o zbawienie dusz, zakłada w 1816 roku Zgromadzenie Misjonarzy Oblatów. Głoszą oni kazania, rekolekcje i misje na terenie Prowansji. Istytut zakonny, w wyniku działań św. Eugeniusza zachęconego przez oblatów, został wkrótce zatwierdzony przez papieża Leon XII w 1826 roku. Wkrótce, jeszcze za życia Założyciela, w 1941 roku oblaci wychodzą poza granice Francji, przecierając szlaki misyjne. Udają się do Kanady Północnej, gdzie pracują wśród Indian, Eskomosów i drwali; Stanów Zjednoczonych; Meksyku; na Cejlon (Sri Lanka) i do południowej Afryki. W roku 1832 św. Eugeniusz został mianowany biskupem Ikozji z siedzibą w Marsylii, co jego wrogowie wykorzystali przeciw niemu. Z tego powodu wiele wycierpiał. W 1837 roku objął rządy diecezją w Marsylii. Dla swoich diecezjan był prawdziwym Ojcem. Przyjmował wszystkich, którzy tylko pragnęli się spotkać. Wspierał słowem i materialnie. Nikomu nie odmówił pomocy. Sam jednak, miło tego, że był biskupem i człowiekiem z którym liczono się w całej ówczesnej Francji, żył skromnie i prosto. Często można było spotkać biskupa Eugeniusza, jak piechotą udawał się do chorych lub rozmawiał z przekupkami na rybnym targowisku. Jednak równie często, gdy nie wiedziano, gdzie znaleźć św. Eugeniusza, szukano go w kościołach Marsylii, gdzie zwykł modlić się w tych wszystkich przynoszonych do niego intencjach. Ojciec Eugeniusz umarł 21 maja 1861 roku w Marsylii. W ostatnich chwilach życia, pełen pokoju, otoczony rzeszą oblatów, modlił się. Do oblatów powiedział m.in. "Umieram szczęśliwy, bo dobry Bóg raczył mnie wybrać, aby utworzyć w Kościele Zgromadzenie Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej". Zostawił też swój duchowy testament dla członków założonego przez siebie Zgromadzenia: "Praktykujcie między sobą dobrze miłość, miłość, miłość, a na zewnątrz gorliwość o zbawienie dusz". Heroiczność jego miłości i gorliwości o zbawienie dusz zostały potwierdzone przez Kościół. Został beatyfikowany przez papieża Pawła VI, w niedzielę misyjną, 19 września 1975 roku, a kanonizowany przez Jana Pawła II 3 grudnia 1995 roku. Apostoł rozmiłowany w Chrystusie i sługa Kościoła, Eugeniusz de Mazenod, stał się natchnieniem nie tylko dla misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej, ale także dla ponad czterdziestu stowarzyszeń życia zakonnego, wielu świeckich należących do misyjnego Stowarzyszenia Maryi Niepokalanej oraz pragnących żyć oblackim charyzmatem każdego dnia, dla wielu młodych pociągniętych ideałem jego życia.